Leesverslag 3

Nederlands leesverslag 3, korte verhalen

Samen met Roos Voet en Eva Struijk

Het meisje van de garderobe - door Rob van Essen

Het verhaal dat we lazen was duidelijk en kort. Toch ontstonden er een aantal (ham)vragen. Het verhaal ging over een meisje met een fenomenaal geheugen die werkte bij Les Ambassadeurs. Zij had nooit nummertjes nodig om te onthouden van wie welke jas was. Op een gegeven moment werd ze onwel, en werd afgevoerd naar het ziekenhuis. Er ontstond chaos, en iedereen pakte de duurste jassen die ze te pakken konden krijgen. Een maand later was ze terug, en af en toe zei ze tegen mensen dat dat niet hun eigen jas was, niet beschuldigend, maar gelaten. Dat riep bij mij al vragen op. Waarom liet zich erbij neerleggen dat de jassen niet altijd van de eigenaar zelf waren? Wat wil de schrijver daarmee zeggen? Waarom was ze verandert nadat ze ziek was geworden? Ook Eva en Roos hadden die vragen, en daarover gingen we in gesprek. 

Ik dacht na over de eerste vraag. Waarom legde ze zich erbij neer dat sommige mensen  andermans jassen hadden meegenomen toen zij onwel was geworden? De tekst geeft zelf al een soort verwijzing naar een antwoord: '..., als iemand die zich heeft neergelegd bij de slechtheid van de wereld.' Het lijkt erop alsof ze geen zin/puf meer had om zich nog te bekommeren om de slechtheid in de wereld. Dit vindt ze, lijkt in de tekst, pas nadat ze ziek was geworden. Ze was een maand niet meer op haar werk geweest, wat een lange tijd is om ziek te zijn. Een mogelijkheid dat ze niet meer zo veel geeft om de slechte dingen in de wereld kan zijn dat zij een erge ziekte heeft gehad in die maand. Misschien heeft ze daar veel moeite mee gehad, maar het uiteindelijk moeten accepteren dat ze die ziekte had en dat ze er niets aan kon doen. Daardoor is het mogelijk dat ze ook maar deze vuile streken accepteert. Dit legde ik uit aan Roos en Eva, en zij zeiden dat dat goed mogelijk was. Zij hadden hetzelfde bedacht als ik, maar hadden als mogelijkheden ook dat ze uitgeput kon zijn door haar vermoeidheid, of dat ze iemand is die zich niet zo veel van anderen aantrekt. Toch denk ik de eerste optie, dat haar ziekte haar heeft leren inzien dat je je beter bij sommige dingen kunt neerleggen, het beste. 

We hadden het nog even over of de schrijver iets bedoelt had kunnen hebben met dat ze zich heeft neergelegd, of dat nog diepere betekenissen had, maar verder dan dat het soms goed is om dingen te laten gaan kwamen we niet.

Wij vonden dit de belangrijkste vraag van de tekst, en nadat we dit besproken hadden gingen we verder met de volgende tekst. 

Ik vond het een interessant verhaal. De schrijfstijl was erg prettig, en ik ben altijd fan van de realistische verhalen, met een niet duidelijke conclusie aan het einde. Helemaal als er iets drastisch gebeurt, wat redelijk ontspannen word omschreven, dat niet grote invloed heeft op de omgeving, maar wel op de hoofdpersoon zelf. 

Het gesprek verliep goed, we hadden voornamelijk dezelfde ideeën en antwoorden over de vragen, dus het was niet erg nuttig.