Opdracht 4.2 leesdossier
Marco legt geschrokken de telefoon op de tafel. Langzaam dringt het allemaal nog een keer tot zich door. Ramon, zijn vriend, een monster. Hij zakt langzaam op de dichtstbijzijnde stoel. Hij denkt aan alle keren dat Jeroen hem pestte, maar dat was nooit met messen of gebroken armen. En Ramon heeft zijn beste vriend bedreigd. Marco voelt zijn keel al wat dichtknijpen. Hoe moet hij dit ooit oplossen? Als hij niks doet, zal het alleen maar erger worden. Straks gebeurt er echt een ongeluk. Kevin heeft niet vertelt hoe hij van Ramon afkwam. Maar hij durft hem ook niet opnieuw te bellen, dat zou wel heel stom overkomen. En om nou naar een leraar te stappen, dat is zo kinderachtig. En trouwens, ze zouden ons toch niet geloven. Met Ramons onschuldige gezicht, zal dat nooit lukken. Nee, we moeten dit zelf oplossen, als een klas. Want nu Jeroen bang is, kan ik hem wel aan mijn kant krijgen. Iedereen is bang voor hem.
Maar wacht, als ik nou film wat hij doet, en dat aan de leraren laat zien, dan sturen ze hem vast van school. Ja, dat is een goed idee.
Een paar dagen later is het weer zover. Iemand liet Ramon per ongeluk struikelen. Niemand had echt gezien wie het was, maar Jeroen stond het dichtst bij. We wisten allemaal dat hij dat nooit zou durven, na wat Ramon bij hem heeft gedaan. Maar voor Ramon was dat geen excuses om hem niet te bedreigen.
'Heey, wat doe jij?! Waarom laat jij mij vallen? Vond je een verbrande tas niet genoeg?' Ramon pakt Jeroen bij z'n kraag, terwijl Jeroen hem angstig aankijkt. Marco probeert snel zijn camera te pakken, maar Ramon kijkt net om en ziet dat Marco verschrikt de camera laat vallen. ' Wou jij mij filmen? Jij kleine verrader!' Ramon laat Jeroen los en hij valt half op de grond. Behalve het gekrabbel van Jeroen is het doodstil. 'Nee, nee na..natuurlijk niet,' zegt Marco, half stotterend van angst. Maar Ramon gelooft hem niet: 'Ik ben voor je opgekomen, je beschermt, en dit krijg ik ervoor terug? Wie denk je wel dat ik ben? Maar maak je geen zorgen, straks zul je je niet eens kunnen herinneren wie ik ben, nadat ik met jou klaar ben.' Marco probeert naar achteren te lopen, maar ze weten allebei dat er een muur is. Het enige wat Marco kan doen, is genadeloos toekijken hoe Ramon hem in elkaar zal slaan. In plaats daarvan voelt hij twee koude handen om zijn hals grijpen en voelt hij zijn keel dichtknijpen. Hij probeert de handen weg te halen, maar ze zijn veel te sterk, en Marco voelt zijn kracht ook verdwijnen. Opeens hoort hij in de verte een stem, schreeuwend, en hoort mensen roepen. Dan wordt alles zwart.
Marco probeert zijn ogen open te krijgen, en met moeite ziet hij een straaltje licht. Na wat knipperen ziet hij scherper en probeert om zich heen te kijken. Opeens begint iemand tegen hem te praten. 'Marco, Marco! Hoor je mij?' Marco laat een soort brom uit zijn luchtkas ontsnappen, en de man (de stem was duidelijk van een man) begint weer te praten:'Marco, het is goed. Je bent op de gang, waar er iets was gebeurt tussen jou en Ramon. Weetje nog wat er is gebeurt?' Marco denkt na. Als hij die ruzie bedoelde, en dat Ramon hem bijna vermoorde, dan zal hij het later mogen hopen dat hij dat snel kan vergeten. Weer geeft hij een brom ter bevestiging. 'Ramon is geschorst, en zal ook niet meer terug komen. Jeroen had vertelt wat hij jullie heeft aangedaan. Ik snap niet dat jullie het niet kwamen vertellen.' Oja, denkt Marco, dat zal dan wel de engels docent zijn. Altijd zo "betrokken" bij ons. Met moeite hijst Marco zich overeind en kijkt om zich heen. Er staan allemaal mensen te kijken, maar dat boeit hem niet zoveel. Het liefst wil hij naar huis. Als hij eindelijk helemaal staat, krijgt hij een goed gevoel over zich heen. Het is klaar. Het is over.
