Boekverslag

Leesverslag

Ik heb voor het boek Beautiful Creatures/Betoverd gekozen. Ik heb voor dit boek gekozen omdat ik eerst de film had gezien en nieuwsgierig was geworden en ik hoorde van mensen die het boek hadden gelezen dat het boek erg leuk was. Het boek is engels, maar ik heb de Nederlandse versie digitaal gelezen. In dit verslag staan de zakelijke gegevens, een samenvatting, mijn mening en twee verwerkingsopdrachten.

 

Zakelijke gegevens

Titel: Het originele boek is engels en heet Beautiful Creatures, maar de Nederlandse vertaling is Betoverd. 

Naam van de auteurs: Het boek is geschreven door 2 vrouwen, Kami Gracia en Margaret Stohl. 

Aantal bladzijden: 789

Naam en plaats van de uitgeverij: thb, the house of books, in Vianen/Antwerpen. 

Jaar van uitgave: de eerste druk was in mei 2010.  

Samenvatting

Het verhaalt speelt zich af in het kleine dorpje Gatlin in zuid-Carolina. Iedereen kent elkaar en er gebeurt nooit iets spannends. Het verhaal gaat over een jongen, Ethan Wate, die het dorp haat en graag weg wilt. Hij is 16/17 jaar, en is best populair op school. Zijn moeder was een jaar geleden gestorven, en zijn vader heeft zich sindsdien opgesloten in zijn kamer. De huishoudster, Amma, zorgt voor hem. Zij houdt zich vooral bezig met spiritualiteit, zoals kaarten lezen en geesten verjagen, maar ze zorgt voor Ethan alsof zij zijn moeder is.

 Op een nacht droomt Ethan over een meisje dat hij niet kent, en ziet dat er iets met haar gebeurt, maar hij kan haar niet redden. Die nachtmerrie komt de maanden daarna steeds weer terug, maar hij denkt niet dat het iets te betekenen heeft. 

Op de eerste schooldag merkt hij dat er een nieuw meisje is, Lena. Door de dagen heen gebeuren er allemaal rare dingen. De ramen springen, er gebeuren rare ongelukjes met leerlingen en het weer slaat heel plotseling om. Lena houdt zich op afstand, maar door het verhaal heen beginnen zij en Ethan elkaar toch heel leuk te vinden. Hij komt erachter dat zij het meisje was waar hij over droomde, en dat ze elkaars gedachten konden horen. Als ze een keer samen zijn, vinden ze een medaillon. Op het moment dat ze het allebei aanraken, hebben ze een visioen over iets wat gebeurt was in 1865. Ze zien mensen die vluchtten voor de oorlog en het vuur. 

Na een tijd vertelt Lena dat ze een caster is, iemand met magische krachten. Heel haar familie bezit dit soort krachten. Niemand weet het, dus houd Ethan het ook geheim. Ze vertelt hem dat ze op haar 16e verjaardag moet kiezen tussen het goede (licht) en het slechte (duister). Als ze eenmaal heeft gekozen, zal ze voor altijd zo blijven. Ze wil heel graag het goede worden, maar komt erachter dat er een vloek op haar rust. Ze moet slecht worden. Door steeds meer visioenen te zien, komen ze erachter waar die vloek vandaan komt, en zien ook dat haar en Ethans grootouders verbonden waren. Ethans grootvader ging dood, en Lena's grootmoeder had een zeer duistere bezwering uitgesproken om hem weer tot leven te wekken. Dit lukte, alleen duurde het maar voor 2 seconden, daarna ging hij weer dood. Maar er rustte een vloek op deze bezwering, dat elke nakomeling duister zou worden. Lena was daarop een uitzondering, omdat zij een naturel was. 

Toen het eindelijk haar 16e verjaardag was, kwamen haar slechte en goede familie leden bij elkaar, en vertelde haar dat als ze voor het duistere zou kiezen, ze alle lichte mensen in haar familie zou doden, en als ze licht zou kiezen dat alle duistere mensen zouden sterven. Maar als ze duister zou kiezen, zou ze wel Ethan kunnen houden. Lena kon niet kiezen, en het liep uit op een gevecht, waarin Ethan werd neergestoken en dood ging. Amma en Lena brachten hem weer tot leven, maar moesten iemand anders leven in plaats daarvan geven. Dit werd Macon, Lena's oom die voor haar zorgde. Dit was heel zwaar voor haar. Haar krachten waren op dat moment zo groot dat ze de maan kon verstoppen met wolken, waardoor ze haar opeising een jaar kon uitstellen. Ethan bleef leven, maar toch heeft het boek een zielig einde. 

Mening

Origineel: 

Waar denk je aan? Ze glimlachte. Daar kom je zo achter denk ik. Lees de woorden maar op de muur. Terwijl ze dat zei, verscheen er een tekst op de muur. 

Jij bent

niet

de 

enige

die 

gevallen is

De zin schreef zichzelf uit, in hetzelfde gekrulde handschrift als de andere teksten op de muur. 

 

Dit is een fragment uit het boek. Hier laat Lena zien dat ze op de muren kan schrijven door er alleen maar aan te denken. Ik vind het leuk dat ze aparte dingen hebben bedacht, die je nauwelijks in een ander boek leest. Ook het einde en de verloop van het verhaal is heel verrassend en origineel. 

Droevig:

Het hele boek door is Lena stil, in zichzelf getrokken of boos. Het is geen vrolijk verhaal, terwijl er wel een liefde opbloeit. Dit zou juist iets vrolijks moeten zijn, maar alle aandacht gaat naar haar, en zij is niet bepaald een vrolijk persoon. De sfeer in het boek is daarom ook niet erg optimistisch, en ik heb me daaraan soms ook geërgerd. Ook zijn de gebeurtenissen meestal niet fijn voor Lena en Ethan, dus dat helpt ook niet. 

Meelevend:

Er gebeuren veel verschrikkelijke dingen met Ethan en Lena, en door de schrijfstijl van de schrijvers kan je echt meevoelen met hen. Zoals toen Macon dood ging, werd heel gedetailleerd beschreven wat er gebeurde en wat Lena toen voelde. Zo kon je echt meevoelen met wat zij zou moeten meemaken. Ik vind het erg knap dat je iets op deze manier kan schrijven. 

Opvallendste fragment:

Het moment dat Ethan dood neervalt en Lena's gedachten worden opgeschreven. Ik vind dit bijzonder omdat wat er gebeurt heel onverwacht is, want Ethan is een heel belangrijk persoon in het verhaal en wordt zomaar doodgestoken, en dat wordt helemaal in details vertelt. Het lijkt op dat moment alsof de tijd stil staat, en ze beschrijft wat ze ziet. Dat vind ik best wel bijzonder. 

En ook omdat heel het boek gaat over de gedachten van Ethan, is het leuk om opeens de gedachten van Lena te lezen, en helemaal op zo'n belangrijk moment in het verhaal.

Verwerkingsopdrachten

De korte verwerkingsopdracht 2: 

Ik heb voor deze opdracht het lied Hurt van Christina Aguilera gekozen. 

Ik heb dit gekozen omdat dit precies uitdrukt hoe Lena zich voelde toen ze Macon verloor. Hij had heel veel voor haar verborgen gehouden, alleen maar uit voorzorg en omdat hij haar wilde beschermen. Maar hierdoor was hij soms ook gemeen en afwezig, en Lena zag niet altijd dat hij haar wilde beschermen. Toen hij dood ging, besefte ze dit wel en wilde ze heel graag zeggen dat het haar speet, maar dat kon niet. Het lied dat ik heb uitgekozen gaat ook over een meisje die haar vader verliest, en heel graag tegen hem wil zeggen dat het haar spijt voor alle dingen die ze hem heeft aangedaan.

Ethan is de hoofdrolspeler in het boek, en hij heeft geen typische karakter trekken. Hij heeft smaak in dingen. Hij leest bijvoorbeeld veel:

Fragment 1: "Wat weinig mensen weten: ik lees me suf. Alleen een boek bied mij de mogelijkheid om aan Gatlin te ontsnappen. Ik had een kaart op mijn muur geplakt en elke keer als ik over een plaats las waar ik naartoe wilde, markeerde ik die op de kaart."

Ook heeft hij een bepaalde voorkeur voor meisjes:

Fragment 2:"Ik wilde iemand anders, iemand met wie ik kon praten over andere dingen dan alleen maar over feesten en of je gekroond werd of het winterbal. Een meisje dat slim was, of grappig, of op z'n minst een acceptabele partner voor scheikundeproeven.  

Lange verwerkingsopdracht

Ik koos opdracht 9, en ik schrijf als de bijfiguur Link, de beste vriend van Ethan. 

Er wordt over iemand in het verhaal vertelt, Kate, en zij is de nicht van Lena en is een Sirene. Dat is iemand die iedereen op haar verliefd kan laten worden en kan laten doen wat ze wilt. Zij zorgde ervoor dat de vader van Ethan van het dak af wilde springen. 

Ik rijd Gatlin in. Ik moet even slikken, maar ik draai niet om. Ik kom het dorpje binnen en voel meteen de sfeer van vroeger weer. Het zou me eigenlijk niet moeten verbazen dat niets is verandert, maar het gebeurt toch. De huizen, bomen, straten, de sfeer. Zelfs de mensen zien er precies hetzelfde uit als 10 jaar geleden. De kleding, de gezichtsuitdrukkingen en zelfs hun manier van praten. Ik rijd de straten door, en haal weer herinneringen op van vroeger zonder dat ik het merk. Over de basisschool waar ik op zat, waar de leraren mij altijd haatten, omdat ik aan de zijkanten van het Goede Boek knabbelde, en over mijn muziek stijl. Ze vonden al snel wat van je in dit dorp, zonder dat je echt iets had gedaan. Ethan bijvoorbeeld, zijn ouders waren allebei wetenschappers, dus hij was ook meteen slim. Maar ik niet hoor, nee maak je geen zorgen. Alleen maar omdat ik een keer overgaf bij het toneelstuk, was ik meteen het vervelendste kind van de school. Dat was in groep 3! Maar het boeide me niet zoveel. Mij boeide niets eigenlijk. Mijn moeder was daarentegen wel vaak bezorgt over me, of eerder boos. Want stel je eens voor dat haar zoon eens iets verkeerd zou doen. Zij was heel belangrijk voor de kerk, en als ik maar iets verkeerd deed, dan wist meteen heel het dorp ervan. Nu leef ik alleen, en ik kan doen en laten wat ik wil. Ik zou mijn leven nu voor geen goud willen ruilen met dat van toen.

Mijn moeder, tja, daar heb ik echt wel wat mee beleeft. Toen met Lena en Ethan. Al die jaren heb ik het geprobeerd te vergeten, die ene verschrikkelijke avond. Maar nu ik hier weer terug ben, komt alles weer terug, en ik kan het deze keer niet tegenhouden. Het doet pijn om eraan terug te denken. Gelukkig komen met alle slechte herinneringen, ook de goede weer terug. Snel richt mijn gedachten op iets anders. Alle zomers die ik met Ethan heb doorgebracht, de schooldagen die ik heb doorstaan met hem, en natuurlijk mijn band. Mijn band, waarmee ik heb opgetreden op Lena's feest. Die avond was één grote chaos. Met dat meisje, dat geweldige meisje. En ik heb Lena daarna nooit meer gezien. Ethan nog wel, maar ook nog maar een paar keer. En als ik hem zag, was hij er niet écht, volgens mij. Hij reageerde afwezig op mijn vragen en keek me nauwelijks aan. Dat was pijnlijk, maar ik heb ermee leren leven. 

Ik rijd langs mijn oude huis, en nu komt alles in een keer terug, alsof er een bak met koud water in mijn gezicht word gegooid. Mijn moeder. MIJN moeder. Die avond. Alles leidt naar die avond toe. Als ik echt verder wil met mijn leven, moet ik naar die plek toe, en alles nog een keer beleven om het nu voor altijd af te sluiten. Ik probeer alle andere dingen, gedachten of angsten te negeren en rijd rechtdoor naar die ene plek. De plek van die avond.

Als ik er ben, herken ik het niet meteen. Maar na even rondkijken zie ik de bekende dingen verschijnen. Het huis van Macon Ravenwoud in de verte, de grote open plek waar het podium heeft gestaan, en de bomen eromheen. Ik zie het alweer helemaal voor me. Dan kan ik alles nog een keer meemaken. Heel fijn...

Ik stap uit mijn auto en loop even rond om al mijn gedachten op een rijtje te zetten. Ik zeg tegen mijzelf dat het het beste is om te beginnen bij het begin, om niet helemaal weer opnieuw te hoeven beginnen met verhaal als ik weer iets bedenk. Oké, waar begon het? Ik denk dat het eigenlijk begon op het moment dat Ethan het nieuwe meisje in onze klas zag, maar toen wist ik nog van niets. Niets van het meisje, blijkbaar heette ze Lena, niets van haar familie. Maar nu natuurlijk wel...

Maar niet te snel allemaal. Wat kwam daarna? Ik denk het meisje. Ze noemde zichzelf Kate, maar waarschijnlijk was dat niet eens haar echte naam. Maar zij, zij was in 1 woord te noemen: geweldig. Nou ja, ik weet niet of ik dat nu nog steeds kan zeggen, maar op dat moment was ze geweldig. Jammer genoeg koos ze Ethan als haar eerste slachtoffer, en toen ze hem dumpte voor mij, begon hij te zeggen dat ze niet goed voor me was. Dat ik niet zag wie ze écht was. Ik was natuurlijk dolgelukkig dat zo'n knap meisje voor mij had gekozen. Toen dacht ik dat hij gewoon jaloers was, maar nu weet ik wel beter. Ze manipuleerde me, en ik had geen idee. Maar terwijl ze dat deed, had ik de tijd van mijn leven. We gingen naar New York, mijn band liep fantastisch, en ik was verliefder dan ooit. Maar toen ik terug kwam van New York veranderde alles. Ik had hier voor het eerst een groot concert bij Lena, en ik was heel erg zenuwachtig. Maar Kate hielp mij van mijn zenuwen door haar betoverende woorden. Het spelen met de band ging geweldig. Toen was alles nog geweldig. Toen ik een pauze had, riep Ethan me. Hij had gehoord van Lena dat er iets was met zijn vader. We gingen snel weg van het feest en vonden zijn, helemaal van de wereld, en hij was van plan om van een dak af te springen. Ethan rende naar hem toe, en ik was dat ook van plan, totdat ik haar zag staan. Kate. Ze lachte. Ik vroeg wat ze daar deed, maar ze antwoordde me niet, en ging weg. Mijn hart was gebroken. Het was alsof er een leegte in mij was, die er eigenlijk altijd al was geweest, maar nu nog veel duidelijker aanwezig was. En het deed pijn. Het brandde, en ik voelde me zo ongelukkig. Gelukkig kwam Ethan eraan en trok me mee terug naar het feest. Maar ik had geen zin meer, ik had nergens meer zin in. Toen we weer terug waren, zag ik mijn moeder weglopen tussen de bomen. Ik vroeg me af wat ze daar deed, dus achtervolgden we haar. Maar wat ik daar aantrof was verschrikkelijk. Daar waren Lena's familie leden, maar het leken niet normale mensen. Het was alsof ze allemaal iets waren, iets niet menselijks. Maar vanaf dat moment werd het vaag. Het enige wat ik me nog wel kan herinneren is een vrouw, van wie als je in haar ogen kijkt, je het gevoel krijgt dat ze je leegzuigt. Maar dat was nog niet het ergste. Ze stapte uit mijn moeders lichaam, alsof het een kostuum was. Ik rende naar mijn moeder toe, en hield haar hand vast totdat ze weer bijkwam. Maar wat er om me heen gebeurde weet ik niet meer. Dat had ik allemaal verdrongen. Het feit dat die vrouw zich maanden lang had voorgedaan mijn moeder te zijn, was onverdraaglijk.

 

Ik kom weer terug in het heden en schud de gedachten van me af. Het was goed dat ik weer terug was gekomen, maar ik wil weer weg. Het is goed zo. Mijn moeder heeft het overleeft, maar jammer genoeg mijn vriendschap met Ethan niet. Maar dat is dan maar zo. Ik heb hier genoeg geschiedenis die ik graag achter me wil laten. Ik loop rustig terug naar mijn auto en rijd zonder nog een keer om te kijken de stad uit.

Bronnen

Het boek Beautiful Creatures

scholieren.nl

http://blogunic-utrecht.blogspot.nl/2013/03/boekverslag-van-het-boek-beautiful.html