Opdracht 2 H3

Opdracht 2 fictie dossier

Ik word weer wakker. Het ruikt nog steeds naar schoonmaakmiddelen. De tl buizen verblinden mijn ogen een beetje, dus ik knipper tot ik gewend ben aan het licht. Er is niemand in de kamer. Niet dat ik dat erg vind, ik vind het fijn om alleen te zijn. Kan ik eindelijk nadenken over wat er is gebeurt. Ik probeer me te herinneren wat ik heb meegemaakt, maar verder dan een gebroken hak kom ik niet. Eerlijk gezegd heb ik niet echt zin om erover na te denken. Ik doe mijn ogen weer dicht. Ik ben zo moe, ook al heb ik het gevoel dat ik al dagen slaap. Dan hoor ik de deur opengaan. De gedachte om mijn ogen weer te openen maken me nog vermoeider dan ik al was. Toch probeer ik het, en wonderlijk genoeg lukt het ook nog. Het licht van de tl buis zijn mijn ogen gewend, en ik probeer om me heen te kijken. Als ik om kijk, zie ik een jongen staan. Nathan. Eigenlijk zou ik hem moeten haten, me omdraaien en zeggen dat hij weg moest gaan, maar onder in mijn buik voel ik de vlinders komen. Ik kijk hem aan, en ja hoor, ik val weer  als een blok voor hem. Hij gaat zitten op een van de witte stoelen naast mijn bed. Hij zegt niets, en kijkt naar hoe ik in het bed lig. Hij weet het. Ik weet het ook. Ik kijk ook naar mijn lichaam. Mijn benen. Nou ja, benen, eerder stukken huid. Geen idee wat ze zijn, maar mijn benen zijn het niet meer. Ik kijk hem weer aan. 'Ik...'. Hij stop met praten. Hij kijkt weg, en ik weet ook niet goed wat ik moet doen. Ik ben boos, ja, en dat is ook terecht. Dat weet hij ook, en ik denk dat hij daarom ook niets durft te zeggen. Ik hoor de deur weer open gaan. Moeilijk kijk ik omhoog. Ik heb niet echt zin in nog meer gezelschap. Als ik zie wie de kamer in loopt, schrik ik een beetje. Het is mijn vader, en hij kijkt woedend naar Nathan. Ik probeer de situatie te verbeteren door te zeggen dat mijn vader weg moet gaan. 'Pap, wil je....' Maar hij praat door mijn zin heen. 'Heb jij enig idee wat je haar hebt aangedaan?!' Hij praat niet echt hard, eerder dreigend. Ik heb liever dat hij boos wordt dan dit. 'Heb jij enig idee wat voor een klootzak jij bent!' zegt mijn vader op een nog dreigendere toon. 'Pap, alsjeblieft, ga weg' zeg ik. Hij kijkt me aan, en ik zie zijn blik in zijn ogen veranderen. 'Oké, zegt hij,' maar als hij ook maar 1 ding verkeert doet.' Als ik de deur hoor dichtvallen, begint Nathan te vertellen. Hoe erg het hem spijt, wat er gebeurde, alles. Ik heb het moeilijk als hij vertelt. Alles komt weer terug, en het is een beetje alsof ik weer het ongeluk meemaak. Als hij klaar is met vertellen, wil ik alleen zijn. Als ik dit keer weer de deur dicht hoor gaan, barst ik in tranen uit.