Klas 2 verwerkings opdracht 1.

Opdracht 2:

Dag 1
Vandaag wou ik niet thuis zitten, dus ging ik rijden met mijn paard, Florie. We gingen het bos in, omdat het daar altijd zo rustig is. Ik had wel genoeg van iedereen in het kasteel en van alle andere problemen. Steeds moest ik weer denken aan die mensen die vochten om de zakken meel in de straat waar ik dichtbij woonde. Mijn gedachten dwaalden af en ik had geen idee hoelang ik al reed. Uiteindelijk kreeg ik wel trek, dus pakte ik mijn zak met eten. Maar plotseling stond daar een jongen met allemaal konijnen om zijn middel. Ik schrok heel erg, maar ik probeerde er zo min mogelijk van te laten merken. En toen wist ik wie het was. Nicolas, een zoon van 1 van de pachtboeren van haar vader. Ik liet hem weten dat hij wel een risico nam, maar hij lachte maar wat. Maar toen begon hij over de honger die hij heeft, en dat zijn moeder was gestorven door de kou en honger. Dat lijkt me echt verschrikkelijk, zonder mijn lieve moeder te leven. Maar toen gaf hij zomaar mijn vader de schuld dat zijn moeder was overleden! Nou ja, zomaar. Hij kan ook niemand anders de schuld geven. Ik zei tegen hem dat ik het aan niemand zou vertellen, maar hij heeft niks meer tegen me gezegd, ookal dacht ik dat hij dat misschien wel wou doen. Maar nadat ik het zei liep hij weg. Ik heb de hele weg erover nagedacht, maar mischien moest ik maar aan papa vragen wat hij vind van Nicolas moeders dood.

Dag 2
Vandaag heb ik heel wat meegemaakt. Ik zat er nog steeds met het verhaal van Nicolas, dus ik dacht iets goeds te doen. Ik zei tegen mijn vader dat ik wat ging lopen. Ik ging naar de keuken en pakte snel een brood en wat ham, en stopte dat in een mand.  Ik ging naar buiten met de mand om mijn arm en liep naar de boerderij van de familie van Nicolas. Ik kwam er binnen en legde het mandje op de tafel, naast de vader van Nicolas. Maar wat er toen gebeurde, ik word weer misselijk als ik er aan denk, wurgde die man mij bijna! Ik ben nog nooit zo geschrokken, en probeerde wel te ontsnappen, maar het lukte niet. Toen ik bijna buiten westen was sprong er iemand op Nicolas vaders rug en begon te vechten. Maar dat is het laatste wat ik nog meemaakte, voordat ik flauwviel. Toen ik wakker werd, zag ik alleen Nicolas. Hij vroeg hoe het met me ging, en zei dat ik maar beter naar huis kon gaan. Natuurlijk was ik helemaal overstuur, en mijn ouders schrokken ook heel erg, maar nadat ik ze alles had uitgelegd, begrepen ze het wel. Maar ze waarschuwden me voor de boeren, het waren gemene mensen die alleen maar aan zichzelf dachten. Ik weet het niet. Maar ik ga niet meer naar de boeren toe.